Budowa tarasu z drewna: legary, rozstaw, szczeliny, wkręty

Przygotowanie podłoża

Legary nie mogą leżeć na ziemi. Podłoże musi być nośne, równe i odwodnione. Najczęściej wykonuje się utwardzenie z kruszywa na geowłókninie albo płytę betonową. Jeśli taras ma być wyższy lub zbudowany przy domu, stosuje się fundamenty punktowe, które sięgają poniżej strefy przemarzania (w Polsce zwykle 0,8–1,4 m zależnie od rejonu, wartość podaje projekt).

Taras na gruncie często nie wymaga pozwolenia na budowę, ale zależy to od wysokości, konstrukcji i planu miejscowego. Najlepiej sprawdzić w starostwie albo u projektanta przed rozpoczęciem prac.

Jakie legary?

Legar to belka nośna pod deskami. Na taras wybiera się drewno trwałe na zewnątrz, np. modrzew albo sosnę impregnowaną ciśnieniowo. Przykładowo stosuje się przekroje od 40 × 60 do 50 × 100 mm. Wyższy legar ma większą nośność, więc stosuje się go przy większym rozstawie lub na wyższym tarasie. Ostateczny przekrój i rozstaw dobiera konstruktor na podstawie projektu.

• Legary kładź na gumowych lub z tworzywa podkładkach, nie bezpośrednio na betonie ani gruncie.
• Zostaw przewiew pod konstrukcją, żeby wilgoć mogła wyschnąć.
• Zabezpiecz przecięte końce legarów impregnatem.

Co ile ustawiać legary?

Rozstaw zależy od grubości i gatunku deski. Reguła: im cieńsza deska, tym gęstsze legary.

Legary układa się prostopadle do desek. Na końcach desek, gdzie dwie się spotykają, potrzebna jest podwójna podpora albo dwa legary obok siebie.

Spadek i odprowadzenie wody

Taras powinien mieć lekki spadek, zwykle 1–2%, w kierunku od domu. Woda nie stoi wtedy na deskach. Legary układa się wzdłuż spadku, żeby woda spływała w ich kierunku, a nie zbierała się między nimi.

Szczeliny między deskami

Deski zmieniają szerokość wraz z wilgotnością: w deszczu pęcznieją, w suszy się kurczą. Dlatego między nimi zostawia się szczelinę, zwykle kilka milimetrów, najczęściej 5–8 mm (zależy od gatunku, wilgotności desek i zaleceń producenta). Pozwala ona na odpływ wody i pracę drewna, a przy końcach desek (czoła) szczelina może być mniejsza.

Deski układaj w stanie, w jakim dojdą do równowagi z otoczeniem: przechowaj je kilka dni na tarasie, najlepiej pod zadaszeniem.

Wkręty i mocowanie

• Stal nierdzewna (A2, przy basenie A4) jest konieczna, zwłaszcza w modrzewiu.
• Zwykle dwa wkręty na każdy legar w jednej desce. Długość wkrętów podaje producent, przykładowo bywa to co najmniej dwukrotność grubości deski. Ostateczny dobór należy do projektanta.
• Otwory nawiercaj szczególnie blisko końców i krawędzi, żeby deska nie pękła. Łeb wkręta powinien być lekko zagłębiony.
• Alternatywą są ukryte klipsy, które mocują deskę od boku. Wygląd jest czysty, ale trzeba mieć deski z rowkami na klips.

Co zamówić?

Policz powierzchnię i dodaj zapas na docinki, zwykle około 10%. Do liczby desek dolicz legary, podkładki i wkręty. Wkręty kupisz u nas razem z deskami. Przekroje legarów i rozstawy powinien potwierdzić projekt lub wykonawca, szczególnie dla tarasu wyższego niż kilkadziesiąt centymetrów. Zadzwoń albo napisz: podamy aktualną cenę i dostępność deski tarasowej.

Najczęstsze błędy

• legary leżące wprost na ziemi albo mokrym betonie,
• brak spadku, przez co woda stoi na deskach,
• zbyt rzadki rozstaw legarów przy cienkich deskach, przez co deska się ugina,
• brak szczelin lub zbyt wąskie, przez co deski wypiętrzają się po deszczu,
• zwykłe wkręty stalowe, które zostawiają ciemne smugi,
• zabudowanie tarasu ze wszystkich stron, bez przewiewu pod spodem.